Επέστρεψα εδώ, όπου ξεκίνησε όλη η περιπέτεια της γραφής. Δεν θέλησα να παραδεχτώ ότι ακολούθησα απλώς μια μόδα. Πιστεύω ότι, αν κι έχει ατονήσει ως προσπάθεια, ο δημόσιος λόγος των αφανών θα βρει τη θέση του στο ιστορικό γίγνεσθαι. Θα υπάρξει πάλι ανάγκη, ο κόσμος θα γυρίσει πίσω στα μπλογκ όχι πλέον με την επιθυμία του ηδονοβλεψία των λέξεων και των σκέψεων, αλλά αυτή του κοινωνού ενός λόγου πιο διαδραστικού, είτε αυτός αφορά στην Τέχνη, στην πολιτική, στη λογοτεχνία ή απλώς στην άχαρη ζωή που μας ταλανίζει όλους αυτά τα χρόνια. Είναι σπουδαίο αποκούμπι αυτός ο πολυμορφικός και ιριδίζων λόγος.
Μου έλειψαν οι επισκέψεις ανθρώπων που με γνήσιο ενθουσιασμό στήριζαν τις πρώτες μου λογοτεχνικές προσπάθειες. Η υπέρβαση, από το μπλογκ στο χαρτί, έγινε χάρη σ' όλους αυτούς. Κι ας στοίχειωσε λόγω ανάγκης αυτή εδώ η γωνιά, κι ας μην υπάρχει παρά ελάχιστος χρόνος από τις καθημερινές φροντίδες, θέλω να αναρτήσω ξανά εδώ τα κείμενα μιας σχεδόν πενταετίας. Κι αν τα καταφέρω, να ποστάρω ξανά κείμενα-απότοκα μιας εκκωφαντικής έμπνευσης, τόσο επιτακτικής και απαιτητικής που μου έδειχνε πάντα το δρόμο στον παλιό υπολογιστή μου.
Δημοσίευση ανάρτησης. Τώρα!
